Συγγραφική Δραστηριότητα

 

Εμείς οι γυναίκες είμαστε φτιαγμένες από βαρύ υλικό.

Γιαγιάδες, μητέρες και κόρες μεγαλώνουμε κάτω απ’ την ίδια στέγη,

γεννιόμαστε η μια στα χέρια της άλλης

και παίρνουμε πνοή απ΄ την πνοή της.

 Ζυμωνόμαστε μέσα απ’ τον ίδιο πόνο.

Αποχωριζόμαστε όταν το θελήσει ο θάνατος, μα ποτέ δεν αποχαιρετιζόμαστε για πάντα,

γιατί ζούμε η μια μέσα από την άλλη, ακόμα και πέρα από τα σύνορα αυτής της ζωής.

 Κι όταν κοιλοπονάμε για να γεννήσουμε τις δικές μας κόρες, μέσα απ’ τις οδύνες μας αντηχούν και της γιαγιάς μας, και της μάνας μας, κι όλων των γυναικών του κόσμου οι αναστεναγμοί …

 

 Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες-αναγνώστριές μου

Δώρα Νικολαΐδου  

 

Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα

Το « Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα» είναι ένα ταξίδι μέσα στην ιστορία όλης της Νεότερης Ελλάδας, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και την Δικτατορία των Συνταγματαρχών το 1967.

Καθώς εκτυλίσσονται τα γεγονότα και ο χρόνος, ο αναγνώστης παρακολουθεί την κατάθεση ψυχής της Αλεξάνδρας, μιας γυναίκας που ξεκίνησε τη ζωή της με τους καλύτερους οιωνούς, όμως βίωσε την προδοσία, την οικογενειακή δυστυχία, τις πολιτικές διώξεις και την οικονομική καταστροφή, μέσα από τον προσωπικό της αγώνα να σταθεί ως μάνα, οικογενειάρχης αλλά και αγωνίστρια στο πλευρό των δικών της ανθρώπων.

Από τις σελίδες του, ξεπροβάλλει ανάγλυφα ο αγώνας της γυναίκας ν’ ανταποκριθεί στους πολλούς και δύσκολους ρόλους που της επιβάλλει η ζωή, αλλά και οι ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν τις δύσκολες σχέσεις των γυναικών μεταξύ τους.

Το βιβλίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, με πολλές γυναικείες εκμυστηρεύσεις, όταν η Αλεξάνδρα, γιαγιά πια, κατά τη διάρκεια μιας Κυριακής του 1969, ξετυλίγει τη ζωή της μπροστά  στη αγαπημένη της εγγονή, στα μάτια της οποίας βλέπει τη συνέχειά της .

 

Διαβάστε αν θέλετε, ένα απόσπασμα του βιβλίου:


Κριτική για το βιβλίο :Ξεκίνησα να το διαβάζω και η πλοκή του ήταν απ’ αυτές που δεν τις αφήνεις απ’ το χέρι ως να τελειώσει. ‘Όχι γιατί συμβαίνουν συνταρακτικά πράγματα, άγνωστα και πρωτοδιαβασμένα, αλλά γιατί οι ήρωές του, αληθινά πρόσωπα ως το τελευταίο, είναι άνθρωποι δικοί μας, άνθρωποι απ’ αυτούς που όλο και έχουμε γνωρίσει κι εμείς. Η Αλεξάνδρα, αυτή η σοφή γιαγιά, βγαίνει απ’ τις χάρτινες σελίδες και δίνει μαθήματα ζωής στην εγγονή της, όχι φιλολογικά και θεωρητικά, αλλά βασισμένα στην εμπειρία και τις γνώσεις της. Κι από εμπειρία, άλλο τίποτα. Ήταν “τυχερή” -υπό κάποια έννοια, δεν χρειάζονται καν τα εισαγωγικά- που έζησε σε μια εποχή που την καθόρισε ο πόλεμος και ο εμφύλιος, στην επαρχία και στην Αθήνα, σε ωραία σπίτια αλλά και σε χαμόσπιτα.Μα, απ’ το βιβλίο της Δώρας Νικολαΐδου, δεν ζωντανεύουν μόνο οι ήρωες, αλλά κι αυτή η κακοπαθημένη γλώσσα μας. Πλούσια και ζωντανή, ιδιωματική αλλά οικεία, μια “φωτογραφία” -καθόλου στατική- της γλώσσας που μιλούσαν οι αληθινοί άνθρωποι μέχρι πριν λίγο καιρό, πριν περιοριστούμε στις πεντακόσιες ίδιες λέξεις τη μέρα, που κάνουν την επικοινωνία μας όλο και πιο προβληματική. Πώς περνάς από έναν φούρνο με μερακλή φούρναρη και μυρίζεις κάτι που μύριζες παιδί στη γειτονιά σου; Η Αλεξάνδρα είναι και αυτό: μια γεμάτη νοσταλγία φωνή που μιλάει όπως μιλούσαν “τότε”: τότε που οι λέξεις όλες είχαν τη δική τους σημασία, κι υπήρχε μια λέξη για το κάθε τι.

Το «Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο.

   

                                      Λένα Ταχμαζίδου,

                                              μεταφράστρια & επιμελήτρια εκδόσεων – αναγνώστρια

Comments are closed.